Τελικά, στην ελληνική Βουλή ένα από τα ανθεκτικότερα πολιτικά «προγράμματα» είναι το πρόγραμμα… μετακομίσεων. Άλλος εκλέγεται με ένα κόμμα, άλλος αποχωρεί, άλλος διαγράφεται κι άλλος ανακαλύπτει αίφνης ότι η ιδεολογική του πατρίδα βρίσκεται δυο σειρές εδράνων παρακάτω. Η έδρα μένει. Οι σημαίες αλλάζουν. Οι εξηγήσεις, βεβαίως, παραμένουν πάντοτε υψηλών αρχών.
Τελευταίο επεισόδιο, ο Αλέξανδρος Αυλωνίτης. Εκλεγμένος στην Κέρκυρα με τον ΣΥΡΙΖΑ, ανεξαρτητοποιήθηκε, συνδέθηκε με το Κίνημα Δημοκρατίας και στις 18 Σεπτεμβρίου 2026 εντάχθηκε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης τον καλωσόρισε με τα γνωστά περί «ένωσης δυνάμεων» και «πολιτικής αλλαγής». Είχαν προηγηθεί η Ράνια Θρασκιά και ο Μιχάλης Χουρδάκης. Και κάπως έτσι η περίφημη «διεύρυνση» κινδυνεύει να μοιάζει λιγότερο με κοινωνικό ρεύμα και περισσότερο με μετακόμιση επίπλων στην ίδια πολιτική πολυκατοικία: από μπαλκόνι σε μπαλκόνι, από γραφείο σε γραφείο, από αρχηγό σε αρχηγό.
Η επίσημη ιστοσελίδα της Βουλής εμφάνιζε στις 18 Σεπτεμβρίου 53 βουλευτές στην κατηγορία των ανεξαρτήτων! Αριθμός εύγλωττος. Η έδρα, βέβαια, δεν είναι ιδιοκτησία του κόμματος — και καλώς. Αλλιώς ο βουλευτής θα ήταν απλώς υπάλληλος της ηγεσίας. Όταν, όμως, οι μετακινήσεις γίνονται σχεδόν φυσικό φαινόμενο, ο ψηφοφόρος δικαιούται να αναρωτιέται τι ακριβώς έβαλε στην κάλπη: πρόσωπο, πρόγραμμα, παράταξη ή ένα εισιτήριο τετραετούς διάρκειας, ανοιχτής διαδρομής;
Εδώ αποκτά ενδιαφέρον η διαφορετική στάση της ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν δέχεται εν ενεργεία βουλευτές εκλεγμένους με άλλα κόμματα και ότι Κοινοβουλευτική Ομάδα θα αποκτήσει όταν την εκλέξει ο λαός.
Μήπως αυτό εξηγεί, έστω εν μέρει, και τη δημοσκοπική της αντοχή; Δεν αποδεικνύεται. Το ερώτημα, όμως, είναι απολύτως θεμιτό, όταν πρόσφατες μετρήσεις την κατέγραφαν αισθητά πάνω από το ΠΑΣΟΚ. Σε μια εποχή πολιτικών μετακομίσεων, το «δεν παίρνω έτοιμη κοινοβουλευτική προίκα» ίσως ακούγεται διαφορετικά στ’ αυτιά ενός κόσμου κουρασμένου από τα πήγαινε-έλα.
Και ύστερα έχουμε τον παλιό έρωτα Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ επιμένει ότι αποτελεί άλλη κυβερνητική πρόταση. Η ΝΔ, όμως, του θυμίζει συχνά τον κοινό τους βίο και εξακολουθεί να το βλέπει ως πιθανό συνομιλητή. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, είπε πρόσφατα ότι, αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, το ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη δύναμη με την οποία η ΝΔ θα μπορούσε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι.
Ε, αυτό δεν είναι πια πολιτική σχέση. Είναι γεροντοέρωτας!
Σαν τη Μαρία που σε παράτησε πριν σαράντα χρόνια, παντρεύτηκε, έκανε τη ζωή της, αλλά εσύ, όπου κι αν αρχίσει η κουβέντα, κάπου θα καταλήξεις πάλι στη Μαρία. «Ναι, αλλά τότε με τη Μαρία…».
Ή σαν τη Βασίλω: «Εκεί που τον είχα τον νου μου, τον έχω»!
Ο ένας διακηρύσσει ότι ο παλιός δεσμός τελείωσε. Ο άλλος του ψιθυρίζει σχεδόν παραπονεμένα: «Μα εμείς κάποτε τα είχαμε καλά». Και ο πολίτης παρακολουθεί το αισθηματικό δράμα ξέροντας ότι οι πρωταγωνιστές έχουν ήδη οικογενειακό άλμπουμ από τον προηγούμενο γάμο!
Η πολιτική σύγκλιση, όμως, δεν οικοδομείται με προσθήκες ονομάτων στις Κοινοβουλευτικές Ομάδες. Θέλει κοινωνική βάση, ιδέες, πρόγραμμα και στοιχειώδη συνέχεια ανάμεσα σε όσα ζητάς από τον ψηφοφόρο πριν από τις εκλογές και σε όσα κάνεις μετά.
Γιατί, όταν οι φανέλες αλλάζουν ευκολότερα από τις πολιτικές συνήθειες, ο πολίτης παύει να αναρωτιέται ποια ομάδα θα κερδίσει.
Αναρωτιέται γιατί πρέπει κάθε τέσσερα χρόνια να αγοράζει καινούργιο εισιτήριο.
Δημ. Μητρόπουλος
